در حساسترین بازی این فیفادی برای ما در تورنمنت بصره، آن شوخی لوس فوتبالیها تکرار شد. اینکه گزارشگر بگوید: به نام خدا، گل! ما در ثانیه بیست و دوم از میزبان گل خوردیم که به احتمال فراوان، سریعترین گل دریافتی در تاریخ تیم ملی ماست. افتخاری دیگر و رکوردی دیگر برای امیر قلعه نویی!
این گل آنقدر سریع بود که شاید خیلیها به جنبههای دیگرش نگاه نکردند؛ از به هم ریختگی عجیب و غریب خط دفاعی تا اشتباه عجیبتر صالح حردانی به عنوان یک بازیکن با تجربه که مدعی پوشیدن پیراهن اصلی تیم ملی با حضور ستارههای نامدار است! یعنی جایی که سعید و نعمتی و محبی هستند!
صالح در ادامه این نیمه تلاش زیادی کرد تا این اشتباه را جبران کند، اما در آستانه پایان نیمه اول نزدیک بود گل دوم را هم به حریف هدیه کند! او دوباره به همان سبک جا ماند، این بار حریف را درو کرد تا نتواند پاس گل بدهد و خوش شانس بود که خطا چند سانتیمتر بیرون محوطه جریمه بود!
اما برای انتخاب ضعیفترین چهره تیم ملی در نیمه اول، صالح یک رقیب جدی داشت؛ دنیس درگاهی که قبل از جام جهانی بدون حتی یک دقیقه بازی و محک مقابل چشم بینندگان، به تیم ملی دعوت و در کمال تعجب ثانیهای در جام جهانی بازی نکرد تا این سوال برای همه ایجاد شود که اساساً امیر او را برای چه برد؟
قلعه نویی که از قبل جام، دربدر دنبال یک گلزن برای جانشینی سردار بود، در این بازی نیز مثل بازی با فلسطین در نیمه اول، این مهاجم شاغل در لیگ بلژیک را در سیستم ۴-۲-۳-۱ فیکس -به عنوان تک مهاجم- گذاشت و این بار خلاف آن بازی، دنیس صاحب فرصتهای خوبی هم برای گل زنی شد، اما چه در زمین و چه روی هوا تمام تلاشهای او ناکام ماند.
به احتمال خیلی زیاد در نیمه دوم، سردار آزمون مثل بازی قبل جانشین دنیس خواهد شد که در این صورت این فیفادی اگر هیچ دستاوردی نداشت، لااقل به همه ثابت کرد از دنیس برای امیر گلزن در نمیآید، چه رسد به جانشینی برای سردار و طارمی!
در همین ارتباط: سریعترین گل خورده تاریخ تیم ملی فوتبال ایران؛ رکورد قبلی ۳۷ ثانیه بدتر شد!
