امیر قلعه نویی سهمی بزرگ در فرهنگ حاکم بر فوتبال ما دارد. بسیاری از روشهای او در مربیگری از سوی دیگران مورد تقلید قرار گرفته و ادبیات و نوع برخورد او در مواجهه با افراد و مسائل نیز، الگوی بسیاری از مدیران، مربیان و حتی بازیکنان ماست. از این نظر و بدون توجه به کارنامه و سوابق بازی و مربیگری، امیر قلعه نویی میراثی در فوتبال ایران دارد که شاید تا دههها پابرجا بماند!
یکی از همین ویژگیها ادبیات او پس از هر پیروزی در بازی فوتبال است. قلعه نویی بعد از پیروزی از حریف تعریف میکند تا غیر مستقیم ارزش کار خود را بالا ببرد. در کنار آن از تسویه حساب با منتقدان نیز نمیگذرد، گاهی مستقیم و اغلب غیر مستقیم به آنها اشاره میکند و در نهایت، مشکلاتی که بر سر راه خود او و همکارانش بوده را نیز فراموش نمیکند!
بعد بازی با فلسطین، امیر ضمن تکرار شعارها و وعدهها و کنایه به منتقدان و یادآوری جایگاه فلسطین و اینکه در فوتبال دیگر حریف آسان نداریم، یادش بود که مشکلاتی که داشته را از قلم نیندازد! اینکه ۵۰۰ روز در خانه بازی نکردیم، حریف تدارکاتی نداریم، برای سفر هواپیما نیست و...
همه قبول داریم که فدراسیون ما چه مشکلاتی دارد و میدانیم که بخش بزرگی از مشکلات فوتبال ما ربطی به فوتبال ندارد، با این وجود وقتی این مشکلات مدام در لابلای حرفهای قلعه نویی تکرار میشود ناخودآگاه این سوال به وجود میآید که پس تنها ویژگی مثبت این فدراسیون، همان انتخاب امیر قلعه نویی به عنوان سرمربی تیم ملی بوده! و پس از آن دیگر نتوانسته به وظایفش درست عمل کند!
که البته حتی اگر چنین هم میبود، باز انصاف و قدرشناسی حکم میکرد امیر قلعه نویی قدری هوای مدیران و فدراسیون را داشته باشد! این مدیران، همان ها هستند که خود او را به عنوان جانشین کیروش به این سمت انتخاب کردند!
بیشتر بخوانید: رقیبسازی قلعهنویی برای ستاره محبوبش
