تقریبا همه قبول دارند که امیر قلعه نویی در ضعیف‌ترین موضع خود پس از حضور در راس تیم ملی، قرار داشت و انتخاب فلسطین برای این فیفادی، تصمیمی هوشمندانه بود تا با تضمینی برای پیروزی، فشارها از روی سرمربی برداشته و صندلی ژنرال محکم‌تر شود. حریفی که مشخص بود ما حتی با تیم جوانان هم می‌توانیم آنها را ببریم!
فلسطین از هیچ نظر دیگر، به هیچ عنوان محک خوبی برای ما نبوده و نیست. بخصوص که بعد بازی سرمربی‌شان به دنیا گفت با تیم سومش آمده و تازه خلاف عرف رایج بازیهای دوستانه، ده نفره هم شدند تا دیگر کسی نتواند از این برد، استدلال فنی بسازد!
با این وجود، آمار کار خودش را می کند و به هر حال با این نتیجه، یک برد در کارنامه قلعه نویی ثبت و در اعداد، یک بازی ملی برای بازیکنان محسوب شد و فقط می‌ماند یک نکته؛ در بازیهای ملی، بازیکنان برای پیروزی و حتی مساوی در خانه حریف، پاداش می‌گیرند.
حالا این سوال را باید از امیر قلعه نویی پرسید که آیا برای پیروزی مقابل تیم سوم فلسطین، آن هم ۱۰ نفره، این کادر فنی و بازیکنانی که به قول شما همیشه ایثار به خرج داده اند، پاداش دلاری هم خواهند گرفت؟ یا اینکه دوباره فداکاری کرده و پاداش را به ریال دریافت می‌کنید؟
بیشتر بخوانید: بازی دادن در ۲۰ دقیقه آخر به بازیکن ۳۰ ساله با ۵۰ بازی ملی در روز جوانگرایی!