نیکلاس زوله، مدافع سابق بوروسیا دورتموند و تیم ملی آلمان، در گفت‌وگویی از مشکلات روحی خود در سال‌های پایانی دوران فوتبالش پرده برداشت و فاش کرد که تصمیم به بازنشستگی را مدت‌ها پیش از آخرین مصدومیتش گرفته بود.
زوله در پادکست «After The Final Whistle» درباره شرایط دشوار خود در دو فصل پایانی حضورش در دورتموند صحبت کرد؛ دورانی که مصدومیت‌های متوالی و افت شرایط ورزشی، فشار زیادی به او وارد کرده بود. حتی مادرش نیز نسبت به ادامه فعالیت حرفه‌ای او در فوتبال ابراز تردید کرده بود.
مادر زوله در آن مقطع به او گفته بود: «فکر نمی‌کنم با این حرفه سازگار باشی.» مدافع آلمانی در واکنش به این حرف پرسیده بود: «منظورت چیست؟ چرا چنین فکری می‌کنی؟»
زوله درباره وضعیت روحی خود در آن دوران گفت: «بعدها خیلی روی خودم کار کردم و از دیگران کمک گرفتم، چون در آن مقطع از نظر روحی شرایط خوبی نداشتم؛ البته این مسئله ارتباطی به زندگی شخصی‌ام نداشت. با ماشین به سمت محل تمرین می‌رفتم که ناگهان احساس اضطراب کردم و با خودم گفتم: هی، یک جای کار درست نیست. دچار حمله پنیک شده بودم.»
این اتفاق باعث شد زوله بیش از گذشته به پایان دادن به دوران حرفه‌ای خود فکر کند. او در این باره گفت: «از همان زمان بود که واقعاً با خودم فکر کردم شاید دیگر با این حرفه سازگار نیستم.»
زوله تا آستانه سومین پارگی رباط صلیبی پیش رفت
زوله پیش از انجام آخرین بازی دوران حرفه‌ای خود، تصمیمش برای خداحافظی را گرفته بود. آخرین بازی ماقبل پایانی او مقابل هوفنهایم، باشگاه سابقش در دوران جوانی، برگزار شد؛ مسابقه‌ای که در جریان آن پس از لیز خوردن و برخورد توپ به دستش، داور به سود هوفنهایم پنالتی اعلام کرد. زوله در ادامه نیز به دلیل مصدومیت از زمین بیرون رفت. احتمال یک مصدومیت جدی وجود داشت، اما بررسی‌های پزشکی نشان داد که آسیب‌دیدگی او به اندازه‌ای که تصور می‌شد خطرناک نیست. زوله درباره آن مسابقه گفت: «تصمیم من برای پایان دادن به دوران حرفه‌ای‌ام به خاطر بازی مقابل هوفنهایم نبود؛ مسابقه‌ای که در آن تا آستانه سومین پارگی رباط صلیبی‌ام پیش رفتم. تصمیمم خیلی پیش از آن گرفته شده بود.»
مدافع آلمانی در دیدار مقابل آینتراخت فرانکفورت، دیگر تیم سابقش، آخرین حضور خود را در ورزشگاه خانگی دورتموند تجربه کرد. او کمی پیش از پایان مسابقه وارد زمین شد تا آخرین بازی خود را برای هواداران دورتموند انجام دهد. زوله درباره آن لحظه گفت: «فقط به همان یک بازی آخر نیاز داشتم و بعد از آن همه‌چیز تمام شد.»
با این حال، او تنها یک روز پس از آخرین مسابقه‌اش بود که به‌طور کامل متوجه پایان دوران فوتبال حرفه‌ای خود شد. زوله جمعه شب به میدان رفت و روز شنبه مراسمی خصوصی با حضور خانواده‌اش برگزار کرد.
فوتبال تمام زندگی من نیست
زوله درباره مراسم خداحافظی خود گفت: «یک مهمانی کوچک در باغ خانه با حضور فرزندانم، خانواده‌ام و پدر و مادرم برگزار کردم. آن‌ها هدایای بسیار زیبا و خاصی به من دادند. همان‌جا بود که برای اولین بار با خودم گفتم: بله، دیگر تمام شد. مادرم اولین کفش فوتبالم را که در چهار سالگی داشتم، نگه داشته بود. او آن را با طلا آبکاری کرده و روی پایه‌ای شبیه جام قرار داده بود. دیدن آن هدیه باعث شد گریه کنم.»
با وجود اینکه زوله از سه یا چهار سال قبل به خداحافظی از فوتبال فکر می‌کرد، پایان دوران حرفه‌ای‌اش همچنان برای او لحظه‌ای دشوار و احساسی بود. او در این باره گفت: «سه یا چهار سال بود که می‌دانستم قرار است فوتبال را کنار بگذارم. بارها به این موضوع فکر کرده بودم، اما وقتی آن لحظه واقعاً فرا رسید، بسیار سخت بود.»
مدافع سابق بایرن مونیخ در ادامه به تغییر انگیزه‌اش در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای اشاره کرد و گفت: «با کسب جام‌ها و حضور در بایرن مونیخ، جایی که درآمد بیشتری به دست می‌آورید، به نقطه‌ای می‌رسید که انگیزه دادن به خودتان برای تلاش روزانه، به‌تدریج دشوارتر می‌شود.»
زوله در پایان تأکید کرد: «من همیشه عاشق فوتبال بودم، اما هیچ‌وقت بازیکنی نبودم که هر روز تمام وجودش را وقف فوتبال کند؛ چون فوتبال تمام زندگی من نیست.»
همچنین بخوانید: از فینال لیگ قهرمانان تا دسته نهم آلمان؛ بازگشت عجیب زوله با اضافه وزن! +تصاویر