مشخص نیست تعریف و تمجیدها از سهراب بختیاری‌زاده که این روزها به اوج رسیده، تا چه زمانی ادامه خواهد داشت. اصلاً این تحسین‌ها به دلیل رفتار و شخصیت سهراب است یا نتایج استقلال هم در شکل‌گیری این فضا دخیل بوده؟ آیا اگر استقلال دو مسابقه متوالی را واگذار کند، باز هم بختیاری‌زاده از سوی تحسین‌کنندگانش همان سرمربی منطقی و باشخصیت امروز توصیف خواهد شد؟
هرچه هست، بزرگان می‌گویند این‌قدر نگران پیش‌بینی آینده نباشید و از مسیر زندگی لذت ببرید! اگر قرار باشد درباره سهراب و حضورش در استقلال حرف بزنیم، باید بگوییم او همان سرمربی درست‌وحسابی و دوست‌داشتنی است که سال‌هاست جایش در فوتبال ایران خالی مانده...
البته حضور چنین مربیانی روی نیمکت تیم‌ها فقط به استقلال محدود نمی‌شود. فوتبال ایران به مربیانی احتیاج دارد که با خرده‌فرمایش‌ها و بهانه‌گیری‌هایشان حال آدم را بد نکنند؛ همان‌هایی که هر هفته، پیش و پس از مسابقات لیگ، مشغول غر زدن هستند. یکی از زمین ایراد می‌گیرد، دیگری پروازها و مسیرهای طولانی را بهانه می‌کند و آن یکی مدام از مصدومیت بازیکنانش می‌نالد.
بعضی مربیان انگار اصلاً برای مربیگری وارد فوتبال نشده‌اند؛ مأموریت هفتگی‌شان پیدا کردن مقصر است! یک هفته یقه داور را می‌گیرند، هفته بعد زمین، امکانات و مسافت سفر را زیر سؤال می‌برند و در نهایت همه را مقصر می‌دانند، جز خودشان!
در این وانفسای فوتبال ایران، سهراب بختیاری‌زاده همان سرمربی استاندارد و متفاوتی است که باید قدرش را دانست. به اندازه حرف می‌زند، به‌قدر کفایت با خبرنگاران مواجه می‌شود، از سرمربی رقیب سنتی استقلال تعریف می‌کند و در مجموع رفتاری ندارد که حال آدم را از فوتبال بد کند.
شاید این ویژگی‌ها در نگاه اول چندان بزرگ به نظر نرسند، اما در فوتبالی که حاشیه و بهانه‌تراشی به بخشی از عادت‌های روزمره مربیان تبدیل شده، همین رفتار حرفه‌ای یک امتیاز بزرگ است.
سهراب هنوز باید خودش را در مسیر نتیجه‌گیری هم ثابت کند، اما دست‌کم در رفتار و شخصیت حرفه‌ای، فعلاً نمره قبولی گرفته است.
بیشتر بخوانید: رونمایی سهراب از گلساز جدید لیگ برتر؛ بالاخره استقلال جانشین جباری را پیدا کرد
