جلسه شنبهشب هیئترئیسه فدراسیون فوتبال درباره ادامه همکاری با امیر قلعهنویی، بدون تصمیم نهایی به پایان رسید و جمعبندی نهایی به نشست بعدی و حضور خود سرمربی تیم ملی موکول شد. با این حال، از فضای حاکم بر جلسه مشخص است که مقدمات ابقای قلعهنویی فراهم شده و به احتمال فراوان، فدراسیون فوتبال بهزودی این موضوع را بهصورت رسمی اعلام خواهد کرد.
اختلاف نظر اعضای هیئترئیسه اما نه بر سر ماندن یا نماندن قلعهنویی، بلکه بر سر تعریف موفقیت است.
سرمربی تیم ملی در ماههای اخیر بارها نشان داده که در دکترین او، حذف از جام ملتهای آسیا و جام جهانی نیز میتواند «دستاوردی تاریخی» باشد؛ روایتی که طبیعتاً همه اعضای هیئترئیسه و اهالی فوتبال با آن موافق نیستند.
برای فوتبال ایران، معیار موفقیت روشن است؛ قهرمانی در آسیا و صعود به مرحله حذفی جام جهانی. نه کمتر از آن.
حالا سؤال اصلی اینجاست؛ قرار است با ادامه حضور امیر قلعهنویی، چه اتفاقی در جام ملتهای ۲۰۲۷ رخ دهد که طی چهار سال گذشته رخ نداده است؟
اگر قرار است دوباره تیم ملی حذف شود، سپس همان روایتهای تکراری درباره کمبود بازیهای تدارکاتی، نبود اردوهای مناسب و عوامل بیرونی را بشنویم و در نهایت، یک شکست دیگر بهعنوان «دستاورد» معرفی شود، ادامه این همکاری چه توجیهی دارد؟
اما اگر قرار است قلعهنویی و کادرش این بار مسئولیت کامل نتایج را بپذیرند، تیم ملی را تا فینال یا قهرمانی جام ملتهای آسیا برسانند و در صورت ناکامی نیز بدون روایتسازی و پشتهماندازی پاسخگوی عملکردشان باشند، آن وقت نهتنها هیئترئیسه، بلکه افکار عمومی نیز از ادامه همکاری با آنها حمایت خواهد کرد.
فوتبال ایران دیگر به دنبال تعریف تازهای از شکست نیست؛ این فوتبال، بعد از سالها انتظار، فقط یک چیز میخواهد: نتیجه...
بیشتر بخوانید: داستان سوزاندن آسانترین صعود تاریخ فوتبال ایران
