امروز خبر رسید که در میان گزینههای مورد بررسی مدیران استقلال، ابقای سهراب بختیاریزاده محتملترین گزینه برای هدایت آبیها در فصل آینده است؛ خبری که اگر رنگ واقعیت به خود بگیرد، شاید بتوان آن را یکی از منطقیترین تصمیمات سالهای اخیر مدیران باشگاه دانست.
واقعیت این است که مدیران استقلال همیشه علاقه خاصی به پروژههای بزرگ و پرزرقوبرق داشتهاند. از مذاکره با مربیان خارجی گرفته تا رؤیای نشاندن یک نام مشهور اروپایی روی نیمکت تیم. اما سؤال اینجاست؛ آیا شرایط امروز فوتبال ایران و کشور، واقعاً اجازه چنین ریسکهایی را میدهد؟
بدون تردید سهراب بختیاریزاده گزینه ایدهآل همه هواداران استقلال نیست. شاید حتی اگر فهرستی از مربیان داخلی تهیه شود، نام او در صدر انتخاب بسیاری از کارشناسان هم قرار نگیرد. اما فوتبال همیشه درباره انتخاب بهترین گزینه ممکن نیست؛ گاهی باید مناسبترین گزینه موجود را انتخاب کرد.
سهراب استقلال را میشناسد، فضای باشگاه را میشناسد و مهمتر از همه، تجربه حضور روی نیمکت این تیم را دارد. در شرایطی که هر روز یک خبر تازه درباره وضعیت کشور، فوتبال و آینده رقابتها منتشر میشود، شاید کمریسکترین تصمیم همین باشد که استقلال به یک گزینه در دسترس و آشنا اعتماد کند.
مدیران استقلال بهتر از هر کسی باید بدانند که محاسبات آنها در سالهای اخیر، بهویژه در پرونده مربیان خارجی، بارها اشتباه از آب درآمده است. کافی است ماجرای آندرهآ استراماچونی را به یاد بیاوریم؛ مربیای که در روزهایی بسیار آرامتر و باثباتتر از امروز هم حاضر نشد همکاری خود را ادامه دهد و در نهایت استقلال را با یک بحران بزرگ تنها گذاشت. حالا که شرایط به مراتب پیچیدهتر از آن سالهاست، اصرار بر انتخاب یک مربی خارجی بیشتر به یک قمار شبیه است تا یک برنامهریزی حرفهای.
شاید سهراب بختیاریزاده بهترین گزینه داخلی هم نباشد اما در شرایط فعلی، میتواند عاقلانهترین انتخاب استقلال باشد. گاهی در فوتبال، نرسیدن به رؤیاهای بزرگ بهتر از گرفتار شدن در یک اشتباه بزرگتر است.
بیشتر بخوانید: ستاره استقلال با «نوتیس» پس میزند، با «استوری» پیش میکشد!
