چهار سال از جام جهانی ۲۰۲۲ گذشته اما هنوز برخی از اهالی فوتبال ایران درباره شکست ۲-۶ مقابل انگلیس صحبت میکنند؛ شکستی که بدون تردید یکی از تلخترین نتایج تاریخ فوتبال ملی ما بود. با این حال، گاهی برخی تحلیلها چنان از واقعیت فاصله میگیرند که اصل ماجرا فراموش میشود.
مجتبی خورشیدی، سرپرست اسبق تیم ملی، اخیرا مدعی شده کارلوس کیروش عزمی برای شکست انگلیس نداشت و حتی ترکیب تیم نیز این موضوع را نشان میداد. اما سوال اینجاست: آیا واقعا مشکل فوتبال ایران در آن مسابقه نداشتن عزم برای شکست انگلیس بود؟
انگلیسی که چند ماه قبل از آن به فینال جام ملتهای اروپا رسیده بود، ستارههایش در بزرگترین باشگاههای دنیا بازی میکردند و ارزش فنی و اقتصادی ترکیبش چندین برابر تیم ملی ایران بود. آیا واقعا انتظار طبیعی و منطقی از آن مسابقه، شکست دادن انگلیس بود؟
هیچکس از نتیجه ۲-۶ دفاع نمیکند؛ تیم ملی آن روز نمایش ضعیفی داشت و اشتباهات فراوانی مرتکب شد، اما فاصله زیادی وجود دارد میان انتقاد از یک شکست سنگین و این ادعا که ایران اساسا باید برای بردن انگلیس به میدان میرفت.
مشکل فوتبال ایران سالهاست همین است؛ گاهی درباره تواناییهای خودمان دچار بزرگنمایی میشویم. همانطور که سالها قبل عدهای تصور میکردند ایران باید آرژانتینِ لیونل مسی را شکست دهد، امروز هم برخی طوری از بازی انگلیس صحبت میکنند که انگار با یک تیم همسطح روبهرو بودهایم.
واقعیت اما چیز دیگری است: فوتبال ایران هنوز در آسیا هم برای شکستدادن تیمهایی مانند قطر با چالش مواجه است. در چنین شرایطی، تبدیل کردن شکست برابر انگلیس به یک فرصت ازدسترفته برای پیروزی، بیشتر شبیه بازنویسی تاریخ است تا تحلیل فنی.
کیروش را میتوان بابت خیلی از تصمیماتش نقد کرد؛ اما شاید عجیبترین انتقاد ممکن این باشد که چرا برای شکست دادن انگلیس برنامه نداشت. گاهی بد نیست قبل از نقد دیگران، یک بار هم به حد و اندازه واقعی فوتبال خودمان نگاه کنیم.
بیشتر بخوانید: اگر از این گروه صعود نکنیم، پس از کدام گروه صعود میکنیم؟
