درباره دیدار تدارکاتی تیم ملی ایران مقابل گامبیا، نکات و ابهامات فراوانی مطرح است؛ از انتخاب حریفی که در رتبه ۱۱۶ ردهبندی فیفا قرار دارد تا شرایط غیرمعمولی که این تیم برای حضور در آنتالیا تجربه کرد. تیمی که گفته میشود با حداقل نفرات و تنها ۱۴ بازیکن وارد ترکیه شد تا برابر ایران به میدان برود.
با این حال، مسئله اصلی صرفاً نام گامبیا نیست؛ بلکه کیفیت نگرانکننده عملکرد تیم ملی ایران است. ایران نیمه نخست را با ترکیبی آغاز کرد که بیش از هر چیز، نشانهای از سردرگمی تاکتیکی به نظر میرسید.
دروازه:
بیرانوند
خط دفاع:
حاجصفی (کاپیتان باتجربه)
کنعانیزادگان + نعمتی
یوسفی (نیروی جوان)
خط هافبک:
عزتاللهی (هافبک دفاعی)
رزاقینیا (چهره جوان)
حسینزاده (هجومی)
محبی (بال)
خط حمله:
طارمی
طاهری (چهره جوان)
تیمی که انتظار میرفت مقابل حریفی کمنامونشان جریان بازی را در اختیار داشته باشد، خود تحت فشار پاسهای متوالی و فوتبال ترکیبی گامبیا قرار گرفت. دروازه ایران در نیمه نخست باز شد؛ اما مهمتر از گل دریافتی، تصویری بود که تیم ملی از خود ارائه داد؛ تیمی پراسترس، کُند، ناهماهنگ و دور از استانداردهای یک تیم آماده حضور در جام جهانی.
اینکه گامبیا در بخشهایی از مسابقه، مالکیت توپ و میدان را در اختیار داشته باشد، شاید در فوتبال امروز پدیدهای غیرمنتظره نباشد؛ اما اینکه تیم ملی ایران مقابل چنین حریفی نیز در اجرای ابتداییترین اصول فوتبال ترکیبی با مشکل مواجه شود، موضوعی نیست که بتوان بهسادگی از کنار آن عبور کرد.
در نیمه دوم، با چند تعویض و بازگشت همان چهرههای باتجربه، شرایط تا حدی تغییر کرد و تیم ملی موفق به گلزنی شد؛ اما آیا واقعاً میتوان این اتفاق را نشانهای از تحول یا پیشرفت دانست؟
واقعیت آن است که پیروزی در نیمه دوم مقابل گامبیا، آن هم در چنین شرایطی، نمیتواند معیار قابل اتکایی برای ارزیابی تیم ملی باشد. تیمی که قرار است در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان حضور پیدا کند، باید حتی برابر رقبای متوسط نیز نشانههایی از انسجام، برنامهریزی و شخصیت فنی ارائه دهد؛ نه اینکه برابر تیم صدوشانزدهم جهان نیز دچار آشفتگی شود.
فوتبال ایران حق دارد نگران باشد. نه صرفاً به دلیل یک دیدار دوستانه مقابل گامبیا؛ بلکه از آن جهت که تیم ملی هنوز فاصله قابل توجهی با تیمی دارد که باید آماده حضور در جام جهانی باشد.
بیشتر بخوانید: بزرگترین شکست تاریخ فوتبال ایران رقم خورد...
