این روزها برخی از مربیان فوتبال ایران با اطمینان از شانس بالای تیم ملی برای صعود از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ حرف میزنند؛ جریانی که عملاً با مواضع اخیر امیر قلعهنویی همسو شده است. سرمربی تیم ملی در ماههای اخیر بارها از نتیجه گرفتن در جام جهانی و حتی صعود به مراحل حذفی صحبت کرده و البته در گفتوگوهایش با احتیاط تأکید کرده که هدف او فقط نتیجه نیست، بلکه ارائه بازیهای خوب نیز اهمیت دارد.
طبیعی است که بخشی از بدنه فوتبال کشور از تیم ملی حمایت کنند؛ اساساً حمایت از تیم ملی، چه در میان اهالی فوتبال و چه رسانهها، یک اصل پذیرفتهشده است. اما حمایت، منافاتی با مطالبهگری ندارد. واقعیت این است که فوتبال ایران امروز در موقعیتی تاریخی قرار گرفته؛ موقعیتی که شاید دیگر به این سادگی تکرار نشود.
وقتی به شرایط جام جهانی ۲۰۲۶ و ساختار جدید آن نگاه میکنیم، یک حقیقت آشکار میشود؛ در جام جهانی ۴۸ تیمی، صرف حضور دیگر دستاوردی تاریخی محسوب نمیشود. فوتبال ایران سالهاست به جام جهانی میرود و صعود از مرحله مقدماتی به اتفاقی تکراری تبدیل شده است. افتخار بزرگ، دیگر رفتن نیست؛ بلکه ماندن و عبور از مرحله گروهی است. اتفاقاً با نگاهی به گروه تیم ملی، این گزاره پررنگتر میشود؛ شاید این بار صعود نکردن از گروه، سختتر از صعود کردن باشد.
فوتبال ایران حالا در برابر یک بزنگاه تاریخی ایستاده است. فرصتی که میتواند برای نخستین بار نام ایران را در مرحله حذفی جام جهانی ثبت کند و تیم ملی را از جایگاه همیشگی «شرکتکننده محترم» خارج کند. حالا دیگر مطالبه از امیر قلعهنویی و کادرفنی نباید صرفاً حضور آبرومندانه یا نمایش قابل قبول باشد. خود آنها سقف انتظار را بالا بردهاند؛ از صعود حرف زدهاند و از نتیجه گرفتن گفتهاند.
پس این بار مطالبه روشن است؛ فوتبال ایران باید از گروهش بالا برود. زیرا اگر قرار باشد در مناسبترین شرایط تاریخ فوتبال ملی هم این اتفاق رخ ندهد، پرسش بزرگ این خواهد بود: پس قرار است چه زمانی تاریخ ساخته شود؟
بیشتر بخوانید: شجاع ۳۷ ساله، رامین و حاجصفی ۳۶ ساله؛ مرگ تدریجی یک رویا!
